تبلیغات
من و استرالیا - مهاجرت خوب است یا بد؟
 
من و استرالیا
                                                        
درباره وبلاگ

با سلام
پیمان هستم، 37 ساله، متأهل، فوق دیپلم نرم افزار کامپیوتر
مقصد استرالیا

مدیر وبلاگ : پیمان
نویسندگان
نظرسنجی
به نظر شما مطالب این وبلاگ تا چه حد جوابگوی سؤالات شماست؟







آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
پنجشنبه 1389/08/20 :: نویسنده : پیمان

سلام دوستان عزیز، این پست را از وبلاگ مهاجران استرالیا براتون می زارم. امیدوارم برای اونهایی که قصد دارن برن استرالیا بدردشون بخوره.

در وهله اول باید بگم این پست در جواب سوال خوانندگان وبلاگ و دوستان و آشنایان و ... مینویسم که دائم این سوال و سوالات مشابه مثل "اینجا چطوریه؟" و "راضی هستید؟" و ... را می پرسند.

در حال حاضر پس از گذشت ۲۱ ماه زندگی در بریزبین فکر میکنم بتونم راحت تر قضاوت کنم و نظر بدهم.

همونطور که فکر می کنم در یک پست در وبلاگم خیلی وقت پیش توضیح دادم من زندگی در اینجا را به سه دوره تقسیم میکنم :

۱- ۶ ماه بدو ورود: معمولا در این دوره به قول معروف افراد داغ هستند و سرشون شلوغ از یک طرف اگر از ایران امده باشند و تجربه زندگی در سایر کشورها را نداشته باشند زرق و برق مغازه ها و نظم و انضباط و مشتری مداری و .... خیلی به چشمشون میاد و راه میروند و از اینجا تعریف میکنند هرچند که این زرق و برق ها در مقایسه با اروپا و حتی دبی ناچیز است. از طرف دیگر تو ۶ ماه اول دنبال اجاره خونه و خرید ماشین و لوازم زندگی و .... هستند و در حال امضای قرارداد تلفن و اینترنت و موبایل و بیمه و ... از همه مهمتر کاریابی هستند و به قول معروف کارهایی دارند که انجام بدهند و زیاد وقت فکر کردن ندارند که فکر کنند چرا امدند یا امدنشان بهر چه بوده است؟.

۲- ۶ ماهه دوم تا ماه ۱۸ ام ( یا سال دوم برای ادمهای سخت گیرتر): پس از ۶ ماه همه چیز تقریبا روی غلطک افتاده : کار رو استاد کرده اند ماهیانه حقوق نسبتا خوبی میگیرند که تقریبا خیلی از مخارج رو کاور میکنه. همه چیز و همه سرویسها تقریبا اینترنتی هست و نیازی ندارند که وقتشون هدر داده بشه. بنابراین وقت آزادشون زیادتر میشه - جذابیتها و زرق و برق ها کمرنگ تر میشه و بقولی عادی میشه. و بعضا نقاط ضعف اینجا شروع میکنه به نمایان شدن مثلا عجب لهجه ای دارن (البته این رو که از روز اول میگن) یا گوشه کره زمین افتاده و به همه جا دوره و یک کم که جلوتر برید و اگر سطح زندگی تون رو کمی بالاتر ببرند و حتی خونه بخرند متوجه میشوند ای بابا چیزی به اونصورت ته حقوقه نمیمونه و از این حرفها.... . بعضی موقع ها هم دلشون که تتگ میشه میگن چرا اومدیم چه غلطی کردیم و از این حرفها.... .

۳- دوره سوم به نظر من دوره ثبات هستش. در این دوره افراد معمولا به نظم و انظباط اینجا عادت کرده اند بعضا بچه دار شده اند یا بچه اشان با محیط اخت شده یا دوستان زیادی پیدا کردند و به هیچ نمی توانند در ایران با اون سطح نظم و رفاه و ازادی زندگی کنند. شاید بارها تو اقوام خود دیده اید که بعضی از اقوامی که در خارج دارید بارها تصمیم جدی گرفتند که بیایند و ایران ادامه زندگی بدهند ولی پس از یک ماه دوباره به غربت برگشته اند.

به نظر من تمام سختی مهاجرت در دو چیز خلاصه میشود : ۱- زندگی در جامعه ای با فرهنگی غیر از فرهنگ میهن ۲-دوری از اقوام و خویشاوندان نزدیک

مورد اول به نظر من در استرالیا بسیار جزئی است چون اینجا مولتی کالچرال هست و از تمامی اقوام در اینجا وجود دارند و از بچه ۵ ساله اوزی تا پیرمرد ۹۰ ساله اوزی میدونند و یاد گرفته اند که باید با مهاجر ها سروکله بزنند و اینها جز اصلی جامعه هستند. بنابراین غلط و غولوط صحبت کردن هم در سالهای اول بسیار طبیعی و عادی میباشد برای اونها . نکته دوم اینکه خودشون هم اصالت انگلیسی دارند و خود به نوعی مهاجر هستند بنابراین این سختی زیاد حس نمیشود. اما مورد دوم معمولا یک گاز انبر دوطرفه یا بلکه سه طرفه هست. معمولا یک پای ثابت اقوام درجه یک هستند مثل پدر و مادر و برادر و خواهر که با هر تماس شروع به گریه و گلایه و دلتنگی میکنند که خود یک محرک فکری است. طرف دوم خود فرد هست که بعضا بدلیل زندگی در غربت دلتنگی اقوام و یا وطن را میکند. حتی اگر دو مورد اولی هم در فردی وجود نداشته باشد امکان دارد در همسر وی وجود داشته باشد. که خود نوعی محرک به حساب میاد.

اما سوال این است که خب که چی بالاخره - مهاجرت خوب است یا بد؟

به نظر من جواب بسیار ساده است: ایران کشوری است که ۴ رکن اصلی زندگی انسان شامل ۱- جان ۲- وقت ۳-شخصیت ۴-آزادی و حریم خصوصی اصلا بها و ارزشی ندارد.در مقابل در اینجا این ۴ رکن در دردرجه اول اهمیت است نه به خاطر اینکه عاشق چشم و ابروی ما هستند بلکه با یک حساب سرانگشتی یک زوج شاغل بطور متوسط ۴۰ هزار دلار در سال یا بعبارتی بالغ بر ۳۲۰۰ دلار در ماه مالیات به دولت می پردازند و در قبالش این ۴ رکن رو حق اصلی خود میدانند.

کمی در رابطه با این ۴ رکن بنویسم و مقایسه کنم:

۱- جان: انصافا در همین تهران چه حوادثی ناشی از بی مسئولیتی افراد اتفاق افتاده . سقوط هواپیما که یک اتفاق روتین هستش . پیدا کردن پلاک شهدا و تشییع جنازه که دیگه عادی است. اون زمانها یادمه برنامه در شهر هر روز چند تایی سوژه داشت مثل فرو ریختن ساختمون بخاطر خاکبرداری نادرست. آتیش گرفتن پژو ۴۰۵ که دیگه نقل و نبات بود. وارد بحث کشته شدگان سیاسی اصلا نمیشم چون این ویلاگ به هیچ وجه سیاسی نیست . حالا این مسببین در ایران چی میشن. ولی در عوض اینجا ایمنی در استرالیا جز ۵ کشور اول دنیاست. خط هواپیمایی ملی استرالیا (کانتاس) امن ترین خط دنیاست. ایمنی پروژه از به موقع بودن پروژه مهمترهستش. افتخار یک مدیرپروژه تموم کردن پروژه بدون حادثه است تا سرموقع تموم کردن. هفته پیش یک سرباز استرالیایی که در افغانستان کشته شده بود اورده بودنش بریزبین . نخست وزیر و مقامات و مردم با چه احترامی تشییع کردند و مردم کوچه بازار یک جورائی غم و غصه داشتن بخاطر این حادثه. ولی وقتی هواپیمای سی یکصدوسی ایران سقوط کرد آیا کسی میدونه بعدش چی شد؟

2-وقت: شما در ایران محکومید که اگر میخواهید کاری غیر از کار روزمره انجام بدید باید وقتتون هدر بره مثل کارهای بانکی و ... . اگر کارهای بزرگتر مثل اخذ وام و یا گرفتن گواهینامه و تعوبض شناسنامه و یا حتی بنام زدن ماشین و ... داشته باشید حداقل یک یا دو روز رو باید براش وقت بذارید ولی همه اینها در عرض نهایتا چند دقیقه هستش . اینها همه نشونه عدم احترام به وقت انسانها در ایران است.

۳- شخصیت: مطمئنم حداقل یک بار از یک نهادی سازمانی مغازه ای و یا حتی از اتاق مدیرتون اومدید بیرون و این جمله رو با خودتون زمزمه کردید "طرف انگار داره با نوکرش صحبت میکنه". مثلا کارمند بانک داد نکره میزنه نفر بعدی و یا مسئول فلان اداره سر ارباب رجوع داد میزنه که مدارکت ناقصه. و یا از همه جالبتر بدلیل عدم وجود فضای رقابتی در بازار اقتصادی ایران دارید از طرف جنس میخرید ولی فروشنده با کمال بی احترامی با شما رفتار میکنه . اینها همه و همه نشونه بارز نداشتن یک رویه و دستور العمل در بدنه اصلی کشور در خصوص مشتری مداری است. طرحی شروع شد بنام تکریم ارباب رجوع ولی مثل سایر طرحها بی نتیجه ماند. حالا در اینجا بدلیل همون پرداخت مالیات ادارات دولتی جرات برخورد این چنینی ندارند و همچنین بدلبل وجود فضای شدید رقابتی در بازار سرمایه و فروشگاهها بانکها و فروشگاهها با نهایت احترام باشما برخورد میکنند. و این اصل مهم را میدانند که اگر به شما بها ندهند و ناز شما را نکشند شما از جای دیگر سرویس خواهید گرفت. جالبه بدونید در اینجا هر جنسی رو بعد از خرید براحتی میتونید پس بدید و پولتون رو بگیرید و براحتی بگید از رنگش خوشم نیمد. نکته بسیار مهم دیگر در ایران فرض براین است که همه انسانها دروغگو هستند مگر خلافش ثابت شود وام بخواهی بگیری باید ششصد تا امضا بدی و ده بیست تا امضا هم از فک و فامیل و آشنا ها بگیری چون فرض بر این است که تو می خواهی فرار کنی و اینها مانع فرارت میشن. ولی اینجا امضا تو یک سند قطعی و مهم برای تمامی مسائل هست. یعنی همه انسانها راست گو فرض میشوند.

۴- آزادی: مقوله ای کلیشه ای شده است . دیگر جای بحث به اون صورت ندارد . فقط طرح آرایش تایید شده مدل موی مردان که توسط وزارت ارشاد بروشور شده بود. تو یکی از این روزنامه های اوزی چاپ کرده بودند و تا یک هفته ای بچه های شرکت ما داشتند شاخ در می اوردند. درست یاد زمانی افتادم که طالبان دیدن تلویزیون و حموم رفتن رو حرام کرده بود.

نتیجه گیری: اگر با ۴ مورد بالا مشکلی نداری و سطح زندگی ات هم در ایران متوسط به بالا هستش مهاجرت اشتباه محض هست. ولی اگر مورد های بالا از کمی دلتنگی ارزشش بیشتره اینجا جای خوبیه برای زندگی دوره دوم رو با سختی هاش طی کن به دوره سوم که رسیدی به حرفهای من هم میرسی.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :




شنبه 1396/06/25 03:55 ق.ظ
I'm extremely impressed together with your writing
abilities and also with the structure on your weblog. Is this a paid theme
or did you customize it your self? Either way keep up the excellent high quality
writing, it's uncommon to see a great blog like this one
today..
پنجشنبه 1396/06/9 04:44 ب.ظ
Attractive element of content. I just stumbled upon your web site and in accession capital
to assert that I get in fact loved account your blog posts.
Anyway I'll be subscribing for your feeds or even I success you get admission to persistently rapidly.
سه شنبه 1396/01/29 05:33 ق.ظ
hi!,I love your writing very so much! percentage we keep in touch extra about your article on AOL?
I require a specialist on this house to resolve my problem.
Maybe that's you! Taking a look forward to look you.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر